Κεντρικό Ζαγόρι

Το Κεντρικό Ζαγόρι με τα επιβλητικά αρχοντικά, τα ιστορικά μοναστήρια και τα λιθόστρωτα δρομάκια, ξεχωρίζει για την μοναδικότητα του. Τα χωριά του δεν αποτελούν παραφωνία στην γενικότερη αρχιτεκτονική του Ζαγορίου και χαρακτηρίζονται από τα πέτρινα σπίτια με τις πλακόστρωτες στέγες και τις γραφικές πλατείες. Κύριο στοιχείο της περιοχής είναι τα πολλά ποτάμια, μικρά ή μεγάλα, με τα πέτρινα τοξωτά γεφύρια που αντέχουν αγέρωχα στην φθορά του χρόνου και καλούν τον επισκέπτη να θαυμάσει την τέχνη των μαστόρων μιας άλλης εποχής.

Ο ορεινός όγκος της Τύμφης, που φτάνει τα 2.500μ. υψόμετρο δεσπόζει σε όλο το Κεντρικό Ζαγόρι και συγκεντρώνει πλούσια πανίδα και χλωρίδα.

Η είσοδος είναι από το 19ο χλμ. της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων - Κοζάνης και το πιο ονομαστό χωριό της περιοχής είναι το πανέμορφο Τσεπέλοβο. Απέχει 51χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα και έχει υψόμετρο 1.080 μέτρων. Το 1868 ήταν πρωτεύουσα των τουρκικών αρχών του Ζαγορίου.

Το Βραδέτο είναι το ψηλότερο χωριό του Ζαγορίου κτισμένο στα 1.340 μέτρα, 49 χλμ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Η ιστορία του είναι μακρόχρονη, αφού από το 1616 είναι κτηνοτροφικός οικισμός. Βρίσκεται πάνω σε ένα βράχο που έχει από τις τρεις πλευρές του το φαράγγι του Βίκου και πίσω του την πλαγιά της οροσειράς της Τύμφης. Στο ψηλότερο σημείο του χωριού είναι η πλατεία με τη μεγάλη πέτρινη εκκλησία της Γέννησης της Παναγίας (1799).

Το Καπέσοβο βρίσκεται σε αμφιθεατρική θέση στην άκρη της Μεσαριάς, στα 1.100 μέτρα υψόμετρο και απέχει 43χλμ. από τα Γιάννενα και ξεχωρίζει λόγω του Λαογραφικού Μουσείου, του Πολιτιστικού Κέντρου και της Βιβλιοθήκης.

Από τους Κήπους (800 μέτρα υψόμετρο και 38χλμ. από τα Ιωάννινα) είναι σε κοντινή απόσταση τα γεφύρια του Λαζαρίδη, του Πιτσώνη, της Ντόβρης και του Μερισσιού, και η μικρή πέτρινη σκάλα για το Κουκούλι, από το οποίο είναι εύκολη η πρόσβαση στα δύο γεφύρια-αριστουργήματα του Κόκκορου και του Καλογέρικου.

Αξίζει να δείτε

Το "κόσμημα" της περιοχής είναι η χαράδρα του Βίκου, δημιούργημα των γεωλογικών μετατοπίσεων. Το μήκος της είναι περίπου 12 χλμ., το μέσο άνοιγμα 200μ. και το μέσο ύψος 700μ. Θεωρείται από τις πιο βαθιές χαράδρες του κόσμου και στο βάθος της ρέει ο Βοϊδομάτης με τα κρυστάλλινα νερά του που είναι αναμφισβήτητα τα πιο καθαρά στην Ελλάδα. Η χαράδρα του Βίκου έχει κηρυχθεί εθνικός δρυμός το 1973 για να διαφυλαχθεί η σπάνια χλωρίδα και πανίδα.

Η αξία του δρυμού δεν περιορίζεται στα εντυπωσιακά και μοναδικά μορφολογικά χαρίσματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα ζωντανά στοιχεία του τόπου, τα ζώα και τα φυτά που ζουν σε μια ποικιλία και ισορροπία σπάνια για τον ελληνικό χώρο. Τα ωραιότερα δένδρα των δασών εδώ είναι η μαύρη πεύκη, η οξιά και στα ψηλότερα μέρη φυτρώνει το γνωστό στους ορειβάτες είδος πεύκης, το Ρόμπολο, που ζει 2.200-2.300μ.

Η χλωρίδα του δρυμού είναι σπάνια και γι' αυτό αποτελεί αντικείμενο μελέτης από βοτανολόγους και άλλους επιστήμονες. Το ίδιο και η πανίδα. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα διάφορα είδη αρπακτικών, όπως αετοί, γύπες και γεράκια. Στα δάση και τα θαμνοτόπια φωλιάζουν πετροπέρδικες, κοτσύφια, κίσσες, αηδόνια. Στα βουνά της περιοχής ζει ακόμα η μεγαλόπρεπη καφετιά αρκούδα. Στο δρυμό υπάρχουν εντυπωσιακές σπηλιές που ακόμα δεν έχουν εξερευνηθεί. Η πρόσβαση μπορεί να γίνει είτε από το Δυτικό Ζαγόρι, από τον Βίκο και την Αρίστη, είτε από το Κεντρικό Ζαγόρι.

Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τα περισσότερα από τα τοξωτά γεφύρια που δίνουν ιδιαίτερο χρώμα αλλά και το δάσος στην περιοχή Γυφτόκαμπος μετά το χωριό Σκαμνέλι, με τα περίφημα μαύρα έλατα.